Het begint in het 2e middelbaar, denk ik. Is dat nu al zo lang geleden? De eerste les Engels. Ja! Eindelijk! De gekende woorden van films en afleveringen zoals die van de Simpsons ken je al van buiten, maar dan begint het pas.
De juf kwam binnen, knikte en begon onmiddellijk in het Engels. Even onnozel doen met de vriendjes. "Wat is met dat hier" dacht ik, "Die gaat hier eens speciaal doen of wat?". Het bleek al snel door te sijpelen in mijn, toen nog, lege kop, dat het serieus was.
Juffrouw An was een échte. Je weet wel. Zo'n echte Engelse juf met zo'n megacool Brits accent. Haar eerste zin vergeet ik nooit: "English pronunciation is thé most important thing when you speak up to an audience or someone in person." En weet je wat? Ze had gelijk.
Het was een leuke maar zwaar uurtje per week, dat Engels. We leerden er echt veel bij. De uitspraak was haar dada. Daar kickte ze volgens mij op. Dialogen schoten als paddenstoelen uit de grond. Wilde ideeën voor kleine toneelstukjes mochten we altijd aanleveren zolang het maar enkele moeilijke woorden bevatten zodat iedereen iets bij kon leren.
Best leuk die Engelse les tot alles plots overvloeide in "English speeches". Joy... iedereen aan de beurt, één voor één, met z'n spreekbeurt. Dat deed ik iets minder graag, maar soit.
